Veel nieuwe ontwikkelingen en dus tijd voor een nieuwe update.
Bij deze!

Download Nieuwsbrief november 2010

Eindelijk is het dan zover… ik woon in Groningen! And I like it

Het heeft langer geduurd dan verwacht en misschien ook wel gehoopt. Maar de maanden thuis aan de Braamweg heb ik heerlijk kunnen genieten van het hebben van een warm gezin. Wat een rijkdom! En terugkijkend mag ik wéér zien hoe goed ook deze periode ook is geweest na een zware zomer. Er werd even voor me gezorgd, iets waarvan God zag dat ik dat even nodig had. Isn't He always right, even when I don't see it…Nu dus hier mijn plekje met mijn nieuwe huisgenoot Ellen. We delen samen een mooi apartement in de wijk Beijum.

Aan de start van een nieuw avontuur en ik ben heel benieuwd wat deze periode van mijn leven weer gaat brengen. Tegelijkertijd ben ik me bewust van de periode die ik ook achterlaat, het 'bekende' in Amersfoort. Mijn vrienden, familie, sport, werk… veel. Af en toe zullen de momenten daar zijn dat ik het en jullie vreselijk mis. Maar nu mag ik ook dichtbij Wouter zijn en daar geniet ik al volop van Eindelijk gewoon even een kop koffie drinken wanneer je daar zin in hebt. En hij woont nog wel op 2 minuten lopen van mijn voordeur!! Heerlijk..

Hier wat fotootjes en ik hoop snel mijn nieuwste nieuwsbrief te posten met wat uitgebreider nieuws!

Groetjes uit Groningen!!

And we are back from our trip to Africa.

Arrived last tuesday, but have been out of running the first days, just because we needed to sleep. Now finally found some time to post some pictures for you to see:

From South Africa (Road 2 Africa project):
http://www.facebook.com/album.php?aid=484008&id=771565354&l=64d8f561c2

From Namibië:
http://www.facebook.com/album.php?aid=484073&id=771565354&l=0267d137e0

ENJOY!!!

Na een busreis van 21 uur, crosten wij vrijdag Namibië binnen. Hier hebben we één nachtje doorgebracht in de hoofdstad Windhoek, waar verder niet heel veel te beleven viel. En dus stapte we de volgende middag in een busje, voor een prachtige reis door de bergen naar de Namibische kust. Nu zijn we in het mooie stadje Swakopmund, tussen de woestijn, palmbomen en de Atlantische oceaan. Het was wel even zoeken, maar uiteindelijk vonden we ’s avonds laat nog een perfect klein bungalowtje, voor een goede zendelingen prijs, 100 meter van het strand :) En zo’n 800 meter van de township, die ze helaas ook hier weer hebben: Mondesa.

Hier zijn we zondagochtend naar de kerk geweest: een echt African church en aangezien de dienst in een tent werd gehouden en midden in de zon stond, was de temperatuur ook lekker Afrikaans: zweten dus! Omdat het hier normaal vet koud is, er dagelijks zandstormen uit de woestijn zijn (die ik van hier kan zien liggen) mogen we niet klagen en hadden we gisteren en vandaag twee prachtige dagen. Gister lekker onze eerste uurtjes op het strand, waar we de strijd aan gingen tegen het water met het bouwen van onze bunker. We waren een hele toeristische attractie, met mensen die ons stenen toe worpen en Japanners die om de 10 minuten even kwamen kijken of we nog niet weggespoeld waren. Na 3 uur hard werken moesten onze NL Delta werken er toch aan geloven. Zelfs nadat we onze fundamenten met rotsen hadden verstevigd. Denk dat je maar op Één Rots kunt bouwen

Vandaag was eigenlijk het plan om door te reizen, maar het was moeilijk om aan vervoer te komen. Dus vertrekken we morgenvroeg (dinsdag) naar onze volgende bestemming: Sossusvlei. Een prachtig gebied, weer ten zuiden van Swakopmund. De afstanden hier zijn anders dan in ons Nederland, dus dat wordt waarschijnlijk wel weer een dagje in de auto. (Groningen – Amersfoort is er niets bij J)

De andere kant

Gister aan een kop koffie te drinken (eindelijk échte koffie!) en we slaan allebei een krant open. Om de beurt lezen we aan elkaar shock-verhalen voor, die hier zo te lezen dagelijkse kost zijn. Ja, natuurlijk hebben we ook hier de straatkinderen alweer ontmoet, die ene man met krukken die onze opa had kunnen zijn en op straat leeft en hebben we de mensen in de sloppenwijk gezien.. Maar de verhalen van de krant geven ons nog weer een beeld achter de deuren van de sloppen. Rape & Baby dumping. Dit schijnen hier twee grote problemen te zijn. Het verhaal van de zoveelste baby die wordt gevonden in een afvalemmer of in het toilet. De meeste van hen overleven het niet. De tienermoeders, die meisjes die gewoon nog meisjes zijn, maar geen idee meer hebben van eigenwaarde. Het is eerder een uitzondering wanneer ze nog geen misbruik in hun leven hebben gekend. Het gebeurt hier waar wij onze vakantie vieren…

En toch zoveel rijker…

Twee jochies die we gister op straat wakker maken voor een tas met eten. Met enorme dankbaarheid en een onbetaalbare glimlach op hun gezicht nemen ze de tas in ontvangst. Als we bij het weglopen nog eens achterom kijken zien we de grote ogen waarmee ze de inhoud bekijken. Als we nog een laatste keer omkijken, zien we ze weglopen met de tas tussen hun in. Prachtig! Want wat gaan ze doen: Nee, dit eten zij niet met z’n tweetjes op, het kleine beetje dat ze hebben wordt gedeeld. Juist door hen die nou wel eens zo’n tas vol verdiend hebben en kunnen gebruiken. Dat is zo iets moois, zo iets waarvan wij mogen leren. Van het weinige wat ze hebben geven ze weg, en het maakt gelukkig en dankbaar. En wij: van het vele dat wij hebben vinden we het zo moeilijk om iets te delen. Het vele is vaak niet eens genoeg. Zullen we het ooit begrijpen, hoe dat werkt met armoede?

Als wij toch eens zouden geven van ‘onze’ overvloed……

Donuts worden gehaald voor onderweg. We vertrekken vandaag vanuit Jeffrey’s Bay terug naar Kaapstad. Onderweg zullen we nog even stoppen in George en Mosselbay bij de teams daar. Heerlijk zijn ze hier die donuts en helemaal vers. Ik kijk uit het raam en zie een jongen van een jaar of 12 aan de overkant van de straat in de straat lopen. Het volgende moment zie ik hem zoeken in de vuilnisbak die ook aan de overkant staat, zonder succes. Naast mij ligt nog een banaan en een zak chips van de boodschappen van gister, dus hopend hem nog in te halen stap ik de auto uit en ren hem achterna. “Hey you” en gelukkig reageert hij direct. Zodra hij de banaan ziet staat hij stil en komt teruglopen. Zoals deze kinderen gewend zijn en hun cultuur gewoon is, neemt hij in alle nederigheid (dat betekent met hoofd gebogen en met zijn linkerhand de rechterpols vasthoudend) zijn banaan aan.

Dan is er ineens dat moment wanneer hij opkijkt.. Hij kijkt me aan met een blik die ineens veel dieper gaat dan alle kinderen die ik al heb aangekeken, mee heb gespeeld en heb vastgehouden. Hij bedankt me vriendelijk en loopt weg.. Ik sta stil. Dan vraag ik snel hoe hij heet. ‘James’ antwoord hij. Deze jongen heeft een naam. En ik besef, deze jongen heeft een vader en een moeder, hij heeft een hongergevoel, hij willeven, hij overleeft, hij heeft een hart en kan ook voelen. Hij heeft ook liefde nodig, wie zorgt er voor hem?

Ik zit hier, te wachten op mijn verse donut. En ineens ben ik weer geraakt door Afrika. Ik besef dat ik hier niet alleen voor de teams ben en voor de teamleiders. We zijn hier met zijn alleen voor Afrika, voor deze broertjes en zusjes van ons, die het niet zo goed hebben. Die met het kleine beetje dat ze hebben al tevreden zijn. Dezxe drie weken, zijn niet even drie weken denken aan een ander. Nee dat is zo nodig in mijn hele leven. Waar ik ook woon, reis of ben. Iemand zei een paar dagen geleden tegen mij: WE are all born for someone else, to take care of that other one. We are not born for ourselves!
Hoe zou de wereld er dan uit zien?

“What will we do?
Will we let them die away?
and as they fade to memories
their lives remain the same…..”

Ondertussen hebben we 8 van ons in totaal 9 te bezoeken teams bezocht en gaan we morgen op weg naar Jeffreys Bay voor onze laatste stop richting het oosten. Daar zullen we 2 dagen verblijven en reizen daarna dezelfde route langs Knysna, George en Mosselbay weer terug naar Kaapstad. We zijn flink bezig geweest de afgelopen dagen met een inbraak bij ons team in Mossel Bay en wat teams-issue’s in George.

Het is goed om de teams te bezoeken. Ze zitten vol verhalen en vaak ook vragen over ‘hoe en wat’ in Afrika en werken met de contactpersonen. Hier en daar kunnen we een beetje bijsturen en mensen uitdagen om de tweede week nog meer stappen te zetten en zichzelf te geven. Tenslotte zitten ze over 1,5 week alweer in NL op de bank. Zoals Wouter altijd zegt: ‘Beat your body for the gospel.’ Dat proberen we de teams ook echt mee te geven, jezelf geven aan de mensen hier, ze dienen in welk opzicht dan ook. Zelf staan we niet zoveel op de velden of in de sloppenwijken, wat wel wat jammer is.

Maar al rijdende komen we de enorm grote sloppenwijken tegen die Zuid Afrika heeft…. met daarnaast supergrote shopping malls. Het contrast is zo groot. Grote huizen met 3 auto’s voor de deur worden door een muurtje gescheiden van een dorp met golfplaten daken en modderpaden. Aan de ene kant van het muurtje wonen 1.000 mensen, aan de andere kant op hetzelfde grondgebied 60.000. We houden er toch ook echt wel van om met onze voeten in de modder te staan en ‘armoede aan te raken’. Dus proberen zoveel mogelijk met de teams mee te gaan, om ook onze ‘Afrika’ momenten te pakken. Het gaat dus goed, we hebben ook enorm veel lol met our team of three in de auto. Onze ochtendduik in de ijskoude oceaan (het is hier winter) helpt ook enorm mee aan onze teambuilding.

Nou tot zover weer even een korte update, snel hopelijk meer update!

29 juli: Kaapstad – George

Verkleurmanneke is toch wel het meeste grappige Zuid Afrikaanse woord tot nu toe: de kameleon.

Vanaf een locatie ergens aan de prachtige kust van George, Zuid Afrika een korte update aan het begin van onze reis van de komende maand. Na een rare start van deze reis, vanwege het plotselinge auto ongeluk van Anke (zus Wouter), zijn we een beetje anders dan verwacht begonnen aan dit project. Het project Road to Africa waar Wouter voor Athletes in Action al 3 jaar geleden aan begon, werd vorige week werkelijkheid voor onze ogen tijdens de conferentie met 350 jongeren op weg naar Afrika. Nu zijn alle 32 teams alweer op hun bestemming en zijn wij alweer 5 dagen onderweg. Ondertussen alweer afgereisd van Kaapstad naar George, om de teams in de west Kaap te bezoeken samen met Corjan, de long-term AIA-er hier in Kaapstad.

We zullen de komende 2,5 week verschillende teams bezoeken om contacten te leggen met de projecten, trainingen te geven, problemen op te lossen, teamleiders te empoweren, natuurlijk zelf af en toe voor de klas te staan en de mooie kinderen hier flink te knuffelen (tja, kunnen we niet laten , mooie verhalen halen bij de teams en te genieten van het werk dat God doet door de teams heen. Onze route volgt de prachtige Garden Route langs werelds mooiste kust gebied, dus dat wordt sowieso genieten ï?Š We kijken uit naar een tijd, waarin we echt weer volop zullen genieten van Wie God is! Door oog te hebben voor onze medemens, door het spreken van waarheid over levens, door Hoop te laten zien aan een wereld die God zo nodig heeft. Ookal denkt ze zelf vaak van niet.

De eerste dagen was een beetje zoeken, miste een team om lekker in te investeren. Maar ondertussen hebben we gezien hoe van waarde het is dat wij met z’n drieën hier rondkarren in een bakkie. Corjan en Wouter zijn de hele dag druk met het regelen van allerlei zaken, lopen non-stop met een telefoon aan het oor of zitten met de laptop voor hun neus. Gaaf om te zien hoe alle late uurtjes werk van de afgelopen jaren van hun beide nu dik beloont worden, in prachtige projecten.

Benieuwd wat er nog komen gaat…
Groetjes van hier..

Just came back from a lovely trip to Paris with my love
It’s been a short roadtrip, just so good to be gone for a few days with just the two of us!

PARIS: How much beauty there can be in one place. AMAZED! The Eiffel Tower, the Arc de Triomphe , the Notre-Dame Cathedral, the Louvre.

Arriving sunday eve, it just had been raining, dark clouds against a light blue sky, a double rainbow.. this beauty of God’s creation made all other things fade away to be honest.. We had more eyes through our camera lens for those beauties, than for the Eiffel!

It showed us God’s promiss, the rainbow: "Whenever the rainbow appears in the clouds, I will see it and remember, the everlastign covenant…..this is the sign of the covenant I have established between me and all life on the earth" (Genesis 9:16)

He sees us, He wants to be seen..
Still, do we want to see Him?

Nothing can separate
Even if I ran away
Your love never fails

I know I still make mistakes
But You have new mercies for me everyday
Your love never fails

You stay the same through the ages
Your love never changes
There maybe pain in the night but joy comes in the morning

And when the oceans rage
I don’t have to be afraid
Because I know that You love me Your love never fails

The wind is strong and the water’s deep
But I’m not alone in these open seas
Cause Your love never fails

The chasm is far too wide
I never thought I’d reach the other side
But Your love never fails

You make all things work together for my good

Listen to it: http://www.youtube.com/watch?v=IoezWBPGRAc